Զգացմունքների կղզին

Շատ վաղուց կար մի կղզի, որի վրա ապրում էին մարդկանց  բոլոր զգացմուքները և հոգևոր արժեքները՝ ուրախությունը, տխրությունը, բացահայտումը և մյուսները: Նրանց հետ ապրում էր և Սերը:   
   Մի անգամ զգացմունքները նկատեցին, որ կղզին կամաց-կամաց սուզվում է օվկիանոսի մեջ և շուտով կխորտակվի: Բոլորը նստեցին իրենց նավերը և լքեցին կղզին:Սերը չէր շտապում, սպասեց մինչև վերջին րոպեն: Եվ երբ տեսավ, որ կղզին փրկելու հույս չկա ու այն գրեթե անցել է ջրի տակ, սկսեց օգնություն կանչել:  
  Նրա կողքով լողում էր  Հարստության  շքեղ նավը: Սերը խնդրեց իրեն վերցնել նավի վրա, բայց Հարստությունն ասաց,որ նրա նավի վրա շատ թանկարժեք իրեր կան, ոսկի,արծաթ և սիրո համար տեղ չկա: 

Պետք է ընդունել

Շաբաթ օրը՝ պատարագի գնալիս, Րաբին հանդիպում է ,,ձեռնադրված,, երիտասարդի, ով բացահայտ ծխում էր: Կանգնում է, որպեսզի հարցնի տղային:
-Դուք երևի մոռացե՞լ եք , որ այսօր շաբաթ է:
-Չէ, չեմ մոռացել:
-Այդ դեպքում, Դուք հավանաբար, չգիտե՞ք օրենքը, որն արգելում է ծխել շաբաթ օրը:
-Ամենևին ոչ, ես գիտեմ Ձեր բոլոր օրենքները,- առարկում է երիտասարդը:
Րաբին չի ցանկանում ներքաշվել սադրանքի մեջ և բաց է թողնում տղային: Փոխարենը նա դիմում է Աստծուն.
-Դու լսեցի՞ր: Այո՛, նա խախտում է քո պատվիրանները: Բայց դու պետք է մի բան ընդունես. ոչ ոք չի կարող նրան մեղադրել ստելու մեջ:
Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Աննա Իսախանյանի :

Սուֆիստի այցը

Մի անգամ մեծ սուֆիստը եկավ մի քաղաք: Մարդիկ երկար էին սպասել նրա գալուն, և բոլորը ցանկանում էին նրա մոտ սովորել: Նշված ժամին մարդիկ հավաքվեցին դահլիճում՝ սպասելով նրա ելույթին: Դահլիճում այնքան մարդ կար, որ անգամ խնձորը գետնին չէր ընկնի, իսկ նրանք , ովքեր չէին տեղավորվել դահլիճում , դռան դիմաց էին հավաքվել:
Եկավ վարպետի ելույթ ունենալու ժամանակը, բայց նա ուշանում էր: Մի քանի րոպե անց մարդիկ սկսեցին անհանգստանալ և հուզվել: Որոշ ժամանակ անց, վարպետի ուշացումից հիասթափված, շատերը հեռացան դահլիճից:

Ուղեկիցը

Մի անգամ մոլլա Նասերդինը ճանապարհով գնում էր Բուխարեստ: Նրան ուղեկցում էր մի անհանգիստ և շատախոս մարդ: Ուղեկիցը մոլլային հարցեր էր տալիս, բայց չէր սպասում պատասխանի, ինքն էր գտնում հարցերի պատասխանը՝ իր և ծանոթների կյանքից դեպքեր պատմելով:
Մոլլան ավելի էր լռում,  արդեն խոսում էր միայն նրա ուղեկիցը:
-Թագավորները չպետք է որս անեն բազեներով, ավելի լավ է արծիվներով, արծիվն ավելի հեշտ է որսում գառներին: Գառը պետք է պատրաստել հատուկ համեմունքներով: Իմ բարեկամը Բուխարեստում շահի խոհարարն է, ասում է, որ համեմունքները միտքը սուր են դարձնում: Այնքան հաճախ եմ կերել այդ ուտեստից, որ կարող էի դառնալ շահի խորհրդականը: Իսկ շահին շրջապատում են միայն հիամարները: Ի դեպ, ինչպե՞ս տարբերել հիմարին:
-Երկու առանձնահատկությամբ,- հանկարծ նորից խոսեց Նասերդինը,-հիմարը շատ է խոսում իր համար անօգուտ բաների մասին, և արտահայտում է այն, ինչ նրան չեն հարցնում:

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Տիգրան Արզումանյանի

Սոված մկնիկը

Մկան համար ծանր օրեր էին: Սոված էր, և ուտելիք էր փնտրում: Նայսում էր ամեն անկյուն, բայց ուտելիք չկար: Արդեն չափազանց նիհարել էր: Վերջապես գտնում է եգիպտացորենով լի մի զամբյուղ: Զամբյուղի մեջ կար մի փոքրիկ ծակ:  Մուկն իջնում է փոսը, որ լի էր եգիպտացորենով: Քանի որ շատ սոված էր, նա կերավ եգիպտացորենի մեծ մասը և գնաց առաջ, որ էլի ուտի: Մկնիկը սկսում է մեծանալ, ճարպակալում է: Այնքան ժամանակ, մինչև զգում է, որ այլևս չի կարող ուտել: Նա արդեն շատ գեր էր փոսով անցնելու համար:
-Ինչպե՞ս եմ դուրս գալու այստեղի, ինչպե՞ս եմ ծակով անցնելու,- անհանգստանում է մուկը:

Հնդկացիների իմաստությունը

Դակոտայի հնդկացիների իմաստությունը փաստում է. ,,Եթե դու նկատել ես, որ սլանում ես սատկած ձիով, իջի՛ր վրայից,,:
Բայց գործնական կյանքում մենք առաջնորդվում ենք այլ սկզբունքներով.
-Մենք հանում ենք ավելի կոշտ մտրակ:
-Ասում ենք ՝  առաջ էլ ենք սլացել սատկած ձիով:
-Այլ վայրեր ենք այցելում, որպեսզի տեսնենք ինչպես են այնտեղ սլանում սատկած ձիով:
-Ստեղծել ենք բաժին, որ զբաղվում է սատկած ձիերի վերակենդանացմամբ:
-Կազմակերպում ենք պարապմունքներով, որպեսզի սովորենք ավելի լավ սլանալ սատկած ձիերով:
-Փոխում ենք այն չափանիշներոը, որոնցով որոշվում է՝ ձին սատկած է, թե՝ ոչ:
-Բացատրում ենք, որ մեր ձին ավելի արագ է, լավ և մատչելի, քան մյուսները:
-Վերանայում ենք սատկած ձիերի համար նախատեսված արտադրական պայմանները:
-Ձևավորում ենք առանձին բաժին, որ զբաղվում է միայն սատկած ձիերի պահանջարկով:
Եվ սա ճշմարիտ է...
Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Ազատ Կարապետյանի:

Թռնելուց առաջ նայի՛ր...

Մի անգամ մի աղվես էր զբոսնում անտառում: Դժբախտաբար նա ընկավ ջրհորի մեջ:Շատ փորձեց, բայց չկարողացավ դուրս գալ: Դուրս գալու համար պետք է սպասեր մինչև առավոտ:

Մյուս օրը մի ոչխար եկավ և նայեց ջրհորի մեջ: Տեսավ աղվեսնին: Ոչխարը հարցրեց.

– Ի՞նչ ես անում այստեղ, պարոն Աղվես:

Աղվեսը պատասխանեց.

– Ես եկել եմ այստեղ ջուր խմելու: Այն ամենալավ , համով ջուրն է, որը խմել եմ: Արի՛, տե՛ս:

Առանց մտածելու՝ ոչխարը թռավ ջրհորի մեջ և ջուր խմեց: Բայց աղվեսի նման չկարողացավ դուրս գալ:

Հետո աղվեսն ասաց.

– Միտք ունեմ: Կանգնի՛ր քո հետևի ոտքերի վրա: Ես կբարձրանամ քեզ վրա և դուրս կգամ: Հետո կօգնեմ, որ դու դուրս գաս:

Ոչխարը հասկացավ և արեց ինչ-որ աղվեսն էր ասել: